Sinopsis 2: Cidade de Deus
Finales de los 60. Buscapé tiene 11 años y es sólo un niño más en Cidade de Deus, un suburbio de Río de Janeiro. Tímido y delicado, observa a los niños duros de su barrio, sus robos, sus enfrentamientos diarios con la policía. Ya sabe lo que quiere ser si consigue sobrevivir: fotógrafo. Dadinho, un niño de su misma edad, se traslada al barrio. Sueña con ser el criminal más peligroso de Río de Janeiro y empieza su aprendizaje haciendo recados para los delincuentes locales. Admira a Cabeleira y su pandilla, que se dedica a atracar los camiones del gas y hacen otros pequeños robos armados. Cabeleira da a Dadinho la oportunidad de cometer su primer asesinato. El primero de muchos.Los años 70. Buscapé sigue estudiando, trabaja de vez en cuando y camina por la estrecha frontera que separa el crimen de la vida “honesta”. Dadinho ya tiene una pequeña pandilla y grandes ambiciones. Cuando descubre que el tráfico de cocaína es muchísismo más rentable que el robo se pone a reorganizar su negocio, que pronto florece.Principios de los 89. Tras unos intentos de robo fallidos, Buscapé finalmente consigue una cámara y así hace realidad el sueño de su infancia. Dadinho también ha hecho realidad su sueño: a los 18 años es conocido como Zé Pequeno, el narcotraficaficante más temido y respetado de Río. Su palabra es ley en Cidade de Deus. Rodeado por sus amigos de la infancia y protegido por un ejército de niños de entre 9 y 14 años, nadie le disputa el poder. Hasta que aparece Manu Galinha. Un cobrador de autobús que fue testigo de la violación de su novia, decide vengarse matando a Zé Pequeno. Empieza a correr la noticia y casi de la noche a la mañana un grupo de niños con la misma idea forma un ejercito armado. Estalla la guerra en Cidade de deus.
Referencias
• Dirige el brasileño Fernando Meirelles, que comenzó realizando vídeos experimentales para pasar a realizar programas de televisión y a la realización de anuncios. Es autor de dos cortos y dos largos: O Menino Maluquinho (1996) y Domesticas o filme (1999). La codirectora es Kátia Lund que ya había dirigido varias películas en las favelas, donde contaba con amigos y contactos, y que fue asistente de dirección en Estación central de Brasil.
• El reparto está formado por interpretes no profesionales elegidos tras conformar un grupo de 110 jóvenes que trabajaron durante ocho meses en un taller especial.
• Está auspiciada y apoyada por el cineasta Walter Salles, autor de Estación central de Brasil (1998).
• Fue rodada en las peligrosas favelas de Río de Janeiro, conocidas como Ciudad de Dios, y para poder filmar allí se tuvo que conseguir el permiso de los narcotraficantes de la zona.
•Es una adaptación de la larga novela homónima de Paolo Lins que cuenta con más de trescientos personajes y cien historia a lo largo de sus seiscientas páginas.
• El guión es de Bráulio Mantovani y se llegaron a escribir doce borradores del mismo.
• La banda sonora está compuesta por Antonio Pinto (Estación central de Brasil) y Ed Cortes.
•Se presentó en el Festival de Cine de Cannes 2002 fuera de concurso y en la sección Zabaltegi del Festival de Cine de San Sebastián 2002.
• Fue candidata al Globo de Oro 2003 y al Premio de Cine Europeo 2002 a la mejor película extranjera.
•Consiguió numerosos premios (actor, director de fotografía, edición) en el Festival de Cine de La Habana 2002.
• Se rodó entre junio y agosto de 2001 con un presupuesto de 3,3 millones de dólares.
•Fue candidata a 4 Oscar, los correspondientes a mejor dirección, guión adaptado, director de fotografía y montaje.
Bruno
COMENTARIO CIDADE DE DEUS

Esta película está ambientada nunha favela de Río de Janeiro coñecida como “Cidade de Deus”.Ten un realismo tan grande que se podería dicir que é un documental.
Representa á perfección un dos principais problemas dos países en vías de desarrollo: a superpoboación e, como consecuencia disto, ó afinamento da poboación en barriadas donde cada día sobrevivir é un reto para os seus habitantes.
Mostra de moi boa maneira como os seus protagonistas foron encerrados sen ter ningunha culpa nestas favelas donde se envolven po un soño para conseguir escapar das súas miserables vidas.
Mostra tamén como tanta miseria acaba xenerando en case todos os protagonistas violencia. A xente intenta mellorar as súas vidas roubando ou traficando con drogas e isto acaba enxendrando violencia entre bandas rivais pois todos queren ter o maior número de locais para poder controlar o tráfico en toda a favela. Toda esta violencia crea un círculo vicioso de venganzas personais que acaa involucrando á maior parte da xente nunha guerra entre as dúas bandas de traficantes. Unha guerra sin reglas donde hai que comer ós demais para non ser comido e ter un ollo en cada esquina.
Ademais de todo isto demostra como as autoridades con poder presentan unha indifirencia ó conflicto e incluso mostra a corrupción dos policías cando liberan ó maior delicuente de Cidade de Deus a cambio de un puñado de billetes.
Algunhas persoas poden considerar moi forte esta película pero eu creo que representa moi ben a realidade xa que no mundo hai moitas situacións coma esta ou peores e diariamente millóns de persoas loitan por sobrevivir contra a guerra, a fame,etc. e sen ningunha sociedade que os respalde.
Uxía
Favelas do mundo
Complexo de Alemãou: Esta é a favela na que os narcotraficantes máis perigosos de Brasil, que controlan este complexo, unha das peores favelas de Río de Janeiro, recibiron adestramento por parte dun ex paracaidista do exército que se pasou ás filas do crime organizado, provocando así un forte temor cara estes traficantes. 
Rocinha é a maior favela de Río de Janeiro contando con máis de 60.000 habitantes. A maioría procedente do nordés brasileiro en busca de mellores oportunidades. Actualmente a Rocinha continúa cun forte crecemento debido ao forte fluxo de inmigrantes doutros estados, principalmente da Rexión Nordeste de Brasil.
Co propósito de regular o seu crecemento desordenado, as autoridades da cidade implantaron no 2001 un proxecto urbanístico.
Na actualidade conta cun gran aparello comercial instalado na propia favela, como redes de Fast-food, Lan Houses, bancos e empresas de turismo que realizan tours guiados pola favela.
Jaguaré: 24 mil almas
Ao sur de Sãou Paulo xa aparecen as primeiras casiñas feitas con madeira vella. Esas persoas que miran camiñando, cos seus mobles vellos e os seus sacos cargando en carretas, ou nas súas costas, viñeron de todos os recunchos de Brasil. E cando teñen oportunidade, entran a traballar nas fábricas, ou venden cousas pola rúa, ou serven de mozos e de lavandeiras, traballan para os ricos.
Desta sorte, Jaguaré nos anos oitenta foi, como case toda favela, un centro de distribución de drogas, refuxio de bandidos e fogar de moita xente que pobre, pero honradamente, traballaba, pero xa case non nas fábricas. A xente de Jaguaré comezou vender mercancías nas rúas, a traballar limpando sumidoiros? esa vida, sen seguridades nin descanso, púxoos de facto á marxe da lei, e non tardaron en radicalizar a súa situación. Por iso a policía de Sao Paulo comezou a portarse dura con eles, a metelos no cárcere con calquera pretexto? a cuestión volveuse cada día máis difícil, porque tanto pobre non tiña, baixo os esquemas neoliberais, posibilidades de saír da súa miseria.
En Jaguaré viven 24 mil persoas. As rúas, se as hai, son empinadas, pobres. Moitas das casas son apenas catro paredes de madeira vella. Algunhas persoas, sobre todo os comerciantes do barrio, teñen teléfono e case todas as moradas contan con enerxía eléctrica.
Non hai auga potable nin servizo completo de rede de sumidoiros. A xente improvisadamente creou pequenos sistemas de desaugadoiro, moitos deles ao descuberto. Nas rúas, sobre as pedras ou a terra, os nenos xogan corretean desclazos e semidesnudos? e nas canles, como outro espello, é posible atopar simpáticas ratitas que pelexan polos refugallos.
Cidade de Deus: Esta é a máis coñecida favela debido a película co mesmo nome que narra toda a realidade deste barrio baixo do brasil. Destaca polo alto consumo de drogas, maioritariamente, cocaína, e polo emprego de rapazes de uns 10 anos como recadeiros, poñedo as súas vidas en perigo.
Antonio Gómez Gude Nº7 1º Bac F
Las Favelas

El trazo de un asentamiento informal por lo general es de forma irregular. Normalmente este tipo de asentamientos carecen de la infraestructura y/o los servicios básicos tales como agua potable, drenaje, electricidad, y teléfono en sus inicios, con el transcurso del tiempo estos se van dotando de los servicios mediante la autoconstrucción y cooperación comunitaria.Sus residentes existen en un estado permanente de inseguridad legal y social ya que viven en terrenos sin el consentimiento de sus auténticos dueños y están sujetos a amenazas de desalojo y la negación de los servicios municipales tales como agua potable, recolección de basura, drenaje pluvial, pavimentación de calles y transporte público, e iluminación, entre otros.Frecuentemente se localizan en zonas de riesgo sujetas a la degradación ambiental y peligros.
Tomás 1ºF